Logo demeierijboxtel.nl
Theo van Dooren is geïnteresseerd in de cultuurhistorie van vooral zijn eigen woonplaats Esch en zich in om deze 'boven aarde' te halen.
Theo van Dooren is geïnteresseerd in de cultuurhistorie van vooral zijn eigen woonplaats Esch en zich in om deze 'boven aarde' te halen. (Foto: Wendy van Lijssel)

Zij houden de gemeenschap leefbaar

De Universiteit van Amsterdam verzocht onder andere HKK De Kleine Meierij om voor Esch mee te werken aan een onderzoek naar het ontstaan van agrarische gemeenschappen in het Groene Woud. In het kader hiervan zouden er in april met enthousiaste bewoners op een aantal plekken in en rondom Esch putten gegraven worden om archeologisch onderzoek te doen. Wegens corona werd alles afgelast. Het plan is om Esch Graaft, een jaar door te schuiven waarbij de vermoedelijke datums 17 en 18 april 2021 worden.

Esch Graaft

Niet in Esch geboren en getogen, maar wél Brabander

Wendy van Lijssel

Theo van Dooren uit Esch is al zijn hele leven geïnteresseerd in de cultuurhistorie van met name zijn eigen woonplaats. Een fascinatie die tot de Canon van Esch leidde. Een eigen site met foto’s en geschiedkundige wetenswaardigheden. Daarbij is hij actief als bestuurslid van Platform Esch Perspectief, Heemkundekring De Kleine Meierij, was betrokken bij het plaatselijke monumentje voor de ‘zwarte zusters’, taalcoach en staat mede aan het roer van Esch Graaft.

ESCH – “Het zijn maar hobby’s hoor”. Het klinkt als een misplaatste verontschuldiging bij het oplepelen van alles waar Theo van Dooren tijd en aandacht aan besteed. Dat is om te beginnen zijn voorliefde voor de geschiedenis van Esch. “Ik woon hier al 30 jaar. Ik ben hier niet geboren en getogen, maar wél een Brabander”, haast hij zich toe te voegen, om te vervolgen: “Ik ben erg geïnteresseerd in de cultuurhistorie van Esch. Die onderzoek ik echt al heel lang.” Theo is al decennialang aangesloten bij Heemkundekring De Kleine Meierij en zetelt sinds 2010 in het bestuur. De vereniging is actief in negen kernen waarbij Theo als afgevaardigde van Esch te boek staat. Vanaf het moment dat hij in 2014 met pensioen ging, kreeg Theo meer tijd om zich bezig te houden met zijn hobby. “Ik ben boeken over Esch gaan lezen en online een speurtocht begonnen. Ook via de plaatselijke tamtam kreeg ik informatie en oude foto’s. Alles wat ik had en nog steeds krijg plaats ik op de site www.canonvanesch.com”, vertelt hij enthousiast. Theo was de afgelopen jaren ook doende om namens de HKK met een werkgroep, medewerking te verlenen aan een onderzoek van de Universiteit van Amsterdam naar het ontstaan van agrarische gemeenschappen in het Groene Woud. Esch Graaft zou half april plaats vinden, maar is vanwege het corona virus uitgesteld. Ook was Theo als onderdeel van een werkgroep betrokken bij het tot stand komen van het monumentje voor de congregatie van de Goddelijke Verlossers oftewel de ‘zwarte zusters’ zoals zij in de volksmond genoemd werden. Daarbij werd gerefereerd aan hun zwarte pij. “In 1437 is er in Esch een mannengasthuis opgericht. Het heeft eeuwen dienst gedaan. In 1936 namen de zusters de zorg over. Zij deden dat tot 2008/2009. In verloop van jaren werd de zorg professioneler. en waren er steeds minder zusters. Zij verdwenen geruisloos”, vertelt Theo die mede actief was in de werkgroep. Ten gevolge van COVID-19 werd in maart in stilte het monumentje op de hoek van de Dorpsstraat onthuld. Ook is Theo actief bij Platform Esch Perspectief. De belangengroep die samen met de gemeenschap de afgelopen jaren een leefbaarheidsplan voor Esch opstelden. Tot slot was Theo taalcoach voor statushouders in eigen dorp. “Ik heb momenteel niemand onder mijn hoede, maar wel nog steeds contact met degene die ik hielp.”, stelt hij. Dan tevreden: “Het is leuk en interessant om overal mee doende te zijn”, stelt hij om te besluiten: “En vaak uitdagend.”

Meer berichten