Logo demeierijboxtel.nl
Ria Schraverus zet zich al vele jaren in voor Stichting Weeshuizen Belarus en wist veel te bereiken. Foto: Wendy van Lijssel
Ria Schraverus zet zich al vele jaren in voor Stichting Weeshuizen Belarus en wist veel te bereiken. Foto: Wendy van Lijssel (Foto: )

De reis die haar leven veranderde

Wendy van Lijssel

De klus is nog niet geklaard

In augustus 2001 stapte Ria Schraverus uit Boxtel in een trein met bestemming Belarus. Een reis die haar leven tot de dag van vandaag een drastische wending zou geven. Ze kwam met dusdanig meer bagage thuis dan ze vertrok dat ze Stichting Weeshuizen Belarus oprichtte. Met hulp van velen, in samenwerking met de overheid ter plekke, maar zeker ook door haar niet aflatende inspanningen werd ontzettend veel bereikt. De klus is zeker nog niet geklaard, maar inmiddels is er ook voor kinderen met een beperking toekomst in dat land.

BOXTEL – Nadat Ria Schraverus op enig moment gevraagd werd om hulp voor een stichting die hulp bood in Belarus middels het inzamelen van materialen en het verstrekken van voedselpakketten, deed ze dat onmiddellijk. Ze besloot zelfs Russisch te leren. In 2001 accepteerde ze de uitnodiging om ter plekke te komen en vertrok naar Belarus. Wat ze daar aantrof raakte haar dusdanig dat ze met veel meer 'bagage' thuiskwam dan bij vertrek. "Vooral de situatie van weeskinderen met een beperking raakte me enorm. De leefomstandigheden waren ronduit slecht. De kinderen waren blootvoets en mager. De huizen lagen verstopt van de buitenwereld. Ze mochten er blijven tot hun 15e, vervolgens stonden ze zonder toekomstperspectief op straat. Het was zo aangrijpend dat ik er bij thuiskomst niet van kon slapen. Ik wilde écht iets doen", blikt ze terug. En dat doet ze. Uitgangspunt was direct om te zorgen voor iets blijvends waar ter plekke op voortgeborduurd kon worden. Structureel iets veranderen mét hulp van de overheid ter plekke. Uiteindelijk bedacht Ria, die zelf een onderwijsachtergrond heeft, om speciaal onderwijs te gaan organiseren. Om te beginnen stond ze met lege handen. "Internet stond in de kinderschoenen en de telefoon werkte maar half. Ik ben contact gaan leggen met de overheid en ben met een grote mond doorgedrongen tot de hoogste bazen. Hen heb ik een brochure voorgelegd wat ik wilde en hoe ik dat wilde gaan doen. Ik moest vergunningen hebben. Verder heb ik van meet af aan gezegd. Voor wat, hoort wat. Jullie zorgen dat de klaslokalen geschilderd en op orde zijn. Wij zorgen voor onderwijsmaterialen en meubels", meldt ze resoluut. Ria zorgde, in overleg met de overheid en hulp van Nederlandse professionals, sponsoren en door het organiseren van talloze acties waarmee geld ingezameld werd, voor een enorme verandering. Anno 2020 zijn de weeshuizen verdwenen. Er zijn vijf internaten waar kinderen speciaal onderwijs en aansluitend een beroepsopleiding krijgen en zelfstandig leren wonen. "Als een project is afgerond draag ik het over aan de overheid. Speciaal onderwijs is intussen uitgerold over heel Belarus", vertelt Ria tevreden. Ook het project met beroepsopleidingen is afgerond en overgedragen maar: "We fungeren nog even als stok achter de deur. Binnenkort gaan we verder met eenmalige kortlopende projecten." Dan: "Ook kinderen met een beperking hebben intussen een toekomst in Belarus. Dat geeft grote voldoening."

Meer berichten